Het is bijna zover; op 12 november komt het full-length debuutalbum van Shoulders of Giants uit. At Wits’ End wordt groots gelanceerd met een show in de Hall of Fame. Maar wie zijn de mannen van Shoulders of Giants eigenlijk? De komende weken presenteren we in ‘Shoulders of Wie?’ iedere donderdag een bandlid met een Spotify playlist en YouTube video’s. We gaan in op zijn muzikale achtergrond en zijn rol in de band. We beginnen vandaag met Daniël Hemmen, de lead gitarist.

 

Daniël klein - foto door Dion de Jong

Daniël Hemmen, lead gitarist – Foto door Dion de Jong

Dus, Daniël, wie ben je en wat doe je?

Ik ben Daniël Hemmen, 25 jaar en ik studeer dit jaar hopelijk af aan de Rockacademie. Ik woon momenteel in Tilburg, samen met onze zanger Mark en nog een jongen in een rijtjeshuis. Het is altijd wel gezellig; er zijn regelmatig verhitte potjes FIFA, die niet zelden gepaard gaan met een paar biertjes haha!

Hoe ben je begonnen met muziek maken?

Het is best gek om te bedenken dat ons debuutalbum al bijna uitkomt, want ik ben eigenlijk pas heel laat begonnen met gitaar spelen. Mijn moeder wilde vroeger supergraag dat ik keyboard ging spelen (‘want daar kun je zoveel mee!’), maar ik vond er echt niks aan. Ik was eigenlijk sowieso niet zoveel met muziek bezig; ik vond gemakshalve maar leuk wat mijn broer luisterde, ook al was het Hollands Hakkûh of hardstyle.

Op mijn zestiende verjaardag kreeg ik een akoestische gitaar; toen was het wel meteen raak. Je ontdekt dan toch al gauw de ‘klassiekers’; de nummers die iedere beginnende gitarist wel eens heeft gespeeld, zoals Seven Nation Army van The White Stripes. Ik oefende me suf en uiteindelijk kocht ik mijn eerste elektrische gitaar bij de Lidl haha; zo’n beginnerspakket met een flutgitaar, een flutversterker en vanalles erbij. Het maakte wel lekker veel herrie, dus ik was allang blij.

“Mijn eerste elektrische gitaar was er één van de Lidl”

Eigenlijk ben ik me vanaf dat moment pas veel bezig gaan houden met muziek. Ik luisterde eerst nog veel hiphop, vooral Golden Era dingen, en maakte toen langzamerhand de overstap naar rock. In die tijd luisterde ik bijvoorbeeld veel naar Rage Against the Machine en Limp Bizkit, die een soort crossover maakten van metal en hiphop. Via System of a Down schoof mijn smaak steeds verder op naar de hardere kant van de rock. Toen ik ongeveer een jaartje elektrisch gitaar speelde kwam ik bij mijn eerste bandje, Alterskin,  terecht; waar ik voorzichtig begon met nummers schrijven. Ik was toen al niet zo van de mooie akkoordenliedjes, het was eigenlijk al snel vooral lekker riffs blazen, zoals we dat nu met Shoulders ook doen.

Waarom wilde je muzikant worden?

Het moment dat ik besefte dat ik op een podium wilde staan was toen ik een live registratie van Radiohead zag uit hun begintijd, Live at the Astoria. Radiohead was toen nog ‘gewoon’ een vette Britse rockband zonder elektronica en Johnny Greenwood staat met zijn lange haar als een bezetene de meest freaky sounds en partijen uit zijn gitaar te toveren. Die complete beleving van muziek vond ik te gek en vanaf dat moment wist ik dat ik dat wilde bereiken; het lange haar is in ieder geval al gelukt.

Toen we eenmaal met Shoulders of Giants als volledige band samen speelden en de eerste EP uitbrachten – en dan voornamelijk het nummer ‘Watch’ – dacht ik wel even, wow, dit is best bijzonder. Als een andere band dit had gemaakt zou ik het supervet vinden! Toen besefte ik wel dat ik vol voor de band wilde gaan; als ik ooit de muzikantendroom zou willen beleven dan is het wel met deze band en met de muziek die we nu maken.

Wat is je rol binnen de band?

Ik begon dus eigenlijk voorzichtig aan met schrijven toen ik nog in Alterskin zat, ook al stelde dat nog niet zoveel voor. Sinds de oprichting van Shoulders of Giants ben ik me hier veel meer op gaan focussen; ik schrijf nu bijvoorbeeld alle zang en teksten. Het eerste idee voor nieuwe nummers komt eigenlijk ook vrijwel altijd bij mij vandaan. Ik kom met een riff die ik vet vind naar de repetitie en vervolgens gaan we daar met zijn allen mee aan de slag.

Iedereen heeft zijn eigen inbreng; het zou natuurlijk maf zijn als ik met een voorgekauwde drumpartij aan zou komen als je zo’n idioot goede drummer als Koentje in je band hebt. Ik ben dus de creatieve motor, vervolgens maken we de nummers met zijn allen en uiteindelijk schrijf ik de zang en de teksten. Het schijnt niet zo gangbaar te zijn dat de zang de laatste schakel in het proces is, maar voor ons werkt het tot nu toe goed.

“Best wel lastig soms, voor zo’n chaotische ADD’er als ik

Verder ben ik nu, net als de rest trouwens, megadruk met alle zaken rondom de band die niet direct met muziek te maken hebben. Ik heb voor mijn gevoel duizend mailcontacten die ik onderhoud met allerlei mensen die bij het project betrokken zijn; ik probeer het overzicht te bewaren en er zorg voor te dragen dat alles in goede banen geleid wordt. Best wel lastig soms, voor zo’n chaotische ADD’er als ik, maar het is ook heel tof om overal zo bovenop te zitten!

 

Wie zijn nu je belangrijkste invloeden?

Als eerste denk ik dan aan Green Lizard. Gewoon een Nederlandse band, maar ze zijn denk ik mijn grootste muzikale voorbeelden. Ik zag ze voor het eerst toen ze samen met Face Tomorrow speelden in de 013 en ik werd echt weggeblazen. Dat twee Nederlandse bands zo’n vette show neer konden zetten was echt een wake-up call, zo van: “Het kan dus wel!” Het inspireerde me om het met Shoulders of Giants ook veel serieuzer aan te gaan pakken.

 

 

Verder heb ik veel van de rockklassiekers wel geluisterd: Jimi Hendrix, Led Zeppelin, dat soort werk. Echt te gek hoor, maar qua persoonlijke invloeden zit ik toch meer in de moderne hoek, zo’n beetje vanaf de grungetijd met Nirvana en Pearl Jam. Die oudere Incubus platen heb ik bijvoorbeeld helemaal grijsgedraaid en Tool zal altijd favoriet blijven.

“…Tool zal altijd favoriet blijven…”

Door Mark zijn eeuwige gedweep met de Foo Fighters heb ik ook songwriting binnen de rockmuziek leren waarderen haha; dat is iets wat ik ook echt probeer toe te passen op onze eigen muziek. Foo Fighters is naar mijn smaak echter nog wel wat te gladjes, ik hou uiteindelijk toch meer van de rauwheid van bijvoorbeeld At the Drive-In of de oude Smashing Pumpkins. Oh en Karnivool verdient nog een eervolle vermelding! Die hebben met New Day één van mijn favoriete nummers ooit gemaakt.

Mijn invloeden zijn dus voornamelijk wat modernere rockbands, maar als ik gewoon muziek luister maak ik regelmatig uitstapjes naar andere genres. Als je zoveel met muziek bezig bent ga je sommige artiesten of nummers die je vroeger ruk vond ineens waarderen om hoe de muziek in elkaar zit. Zo vind ik Steely Dan bijvoorbeeld helemaal te gek, maar ook Selah Sue en Lianne la Havas komen regelmatig in mijn Spotify lijstjes voorbij. Ah man, ik kan  nog eeuwig doorgaan over allerlei bands en nummers die ik tof vind, maar check ze maar in de playlist; ook al vergeet ik er dan vast nog duizend.

Check hieronder Daniël’s Spotify playlist!

Volgende week donderdag een nieuwe ‘Shoulders of Wie?’